By: K-Studio

Οι βίλες στους θαλάσσιους αμμόλοφους απολαμβάνουν μια μοναδικά προνομιακή τοποθεσία και μια πολύ πλούσια φύση με ελαιώνες, κυπαρίσσια και τοπικά βότανα που ξεπροβάλλουν από τους αμμόλοφους, ένα βήμα μακριά από το κατώφλι της βίλας. Προκειμένου να ενταχθούν αρμονικά στο μεσσηνιακό τοπίο, θελήσαμε να δημιουργήσουμε μια ταυτότητα και ένα σύστημα από το οποίο θα γεννιόταν μια σειρά από βίλες, η καθεμία από τις οποίες θα ήταν μοναδική ως προς την προσαρμογή στο περιβάλλον της, αλλά όλες θα μοιράζονταν μια αρχιτεκτονική γλώσσα.

Για το σκοπό αυτό, εμπνευστήκαμε από 2 πόλους: τον σαφώς διακριτό εξωσκελετό της κλασικής ελληνικής αρχιτεκτονικής, όπως παρατηρείται σε κοντινά ιερά, όπου ο κλειστός πυρήνας περιβάλλεται από μια εξωτερική δομή-“στοά” που επιτρέπει στο κτίριο να απολαμβάνει μια ομαλή μετάβαση από τους εσωτερικούς χώρους στους εξωτερικούς, μέσω μιας περιμετρικής βαθιάς πρόσοψης που θολώνει τη γραμμή του περιγράμματος του κτιρίου. Ο κλασικός ναός είναι επίσης γνωστός για την καθαρότητα της γεωμετρίας του, τη ρυθμική επανάληψη στοιχείων κομψών αναλογιών και μια απόλυτη συμμετρία.

Από την άλλη πλευρά, η σύνθετη ανάπτυξη της λαϊκής αρχιτεκτονικής στη Μεσσηνία χαρακτηρίζεται από οργανικά πολύπλοκες συστοιχίες πέτρινων όγκων ακανόνιστου σχήματος, μεταξύ των οποίων αναδύονται πλατείες, αυλές και καλντερίμια. Όταν αυτή η ανάπτυξη φτάνει στην κλίμακα ενός χωριού, η ζωή ρέει αυθόρμητα μέσα από αυτούς τους ενδιάμεσους χώρους.

Η σύνθεση αυτών των δύο κόσμων γεννά ένα σύστημα σαφώς καθορισμένων ορθογώνιων ενοτήτων που όταν τοποθετούνται η μία απέναντι στην άλλη δημιουργούν περίπλοκες σχέσεις με τη μορφή αρνητικών χώρων, αυλών και περασμάτων. Η μοναδικότητα και η σημασία της δομής αντικαθίστανται από μια ορισμένη ταπεινότητα χάρη στην ελευθερία να μετακινούνται, να γλιστρούν και να γυρίζουν γύρω από τις πολλαπλές εκδοχές της μονάδας, σε μια ατελείωτη δυνατότητα προσαρμογής.

Η φαινομενικά λιτή γη είναι γενναιόδωρα πλούσια σε πόρους, οπότε θα ήταν λογικό να χρησιμοποιηθούν τοπικά υλικά για την περαιτέρω ρίζωση των κτιρίων στις θέσεις τους. Οι ενότητες πλαισιώνονται με πέτρινους τοίχους, των οποίων το μωσαϊκό της πέτρας, που προέρχεται από κοντινά λατομεία, προσδίδει τα χρώματά του στα κτίρια, επιτρέποντάς τους να εναρμονιστούν αβίαστα με το περιβάλλον τους. Στην κορυφή αυτών των τοίχων στηρίζονται οι πλάκες από λευκό σκυρόδεμα, ένα νεύμα στη μοντερνιστική αρχιτεκτονική, και εκτεταμένα διαστήματα υαλοπινάκων με πλαίσιο αλουμινίου μεταξύ των επιχρισμένων τοίχων ορίζουν το εσωτερικό δέρμα-πρόσοψη.

Τα ξύλινα χωρίσματα παρέχουν ευελιξία, ιδιωτικότητα και προστασία από τον αρκετά χαμηλό ήλιο που δύει μπροστά από τις ιδιοκτησίες, τονίζοντας την αίσθηση του βάθους με παιχνίδι σκιών. Τα διαβρωμένα πέτρινα δάπεδα απλώνονται συνεχώς σε όλη τη διαδρομή προς τα έξω, και το ασημένιο τικ στις οροφές διαλύεται σε δοκάρια πέργκολας.

Η προσέγγιση στη βίλα είναι τελετουργική, με μια χορογραφημένη αξονική είσοδο ανάμεσα σε δύο κύριους όγκους που οδηγεί σε καθαρή θέα προς τη θάλασσα. Όταν περνάτε το κατώφλι της εισόδου, η κυκλοφορία μεταξύ των ενοτήτων είναι πιο ήπια, όπως θα έπρεπε να είναι μέσα στην κλίμακα της καθημερινής διαβίωσης, προσκαλώντας σας να βγάλετε τα παπούτσια σας και να απολαύσετε την πιο ευέλικτη και συνεχή διάταξη του μέσα και του έξω.

Το αρθρωτό σύστημα μας επιτρέπει να επεκτείνουμε τις ενότητες στον κατακόρυφο άξονα, προσθέτοντας ένα δεύτερο επίπεδο στην ανάπτυξη της βίλας. Η ιδιωτική – κοινοτική ζωή οργανώνονται με διάκριση: Στη βίλα 1 επιπέδου, ο άξονας εισόδου διαχωρίζει τους ιδιωτικούς από τους κοινωνικούς χώρους, ενώ στη βίλα 2 επιπέδων ο διαχωρισμός στα επίπεδα ιδιωτικότητας προέρχεται από την αλλαγή των επιπέδων του ορόφου.

Κατά τη συρραφή των ενοτήτων, οι αυλές αναδύονται ως στιγμές οπτικών συνδέσεων και ανακούφισης, φέρνοντας φως, αέρα και εξωτερικούς χώρους στα βαθύτερα σημεία του σπιτιού, καθώς απομακρύνεστε από την εικονική μπροστινή θέα. Το κτίριο ελίσσεται γύρω από φυσικά στοιχεία, υφασμένα γύρω από δέντρα που αλληλεπιδρούν με το σπίτι και φέρνουν περαιτέρω σκοπό σε αυτές τις στιγμές στίξης.

Τα ίδια υλικά και στοιχεία χρησιμοποιούνται είτε για να ανοίξουν τη δομή είτε για να την κλείσουν ξανά, απλώς με μια αλλαγή στο ρυθμό της ευθυγράμμισής τους. Μέσα σε κάθε ενότητα υπάρχει γραμμικότητα, μια αξονική ακολουθία στηλών και όψεων, αλλά αν κάνετε ζουμ για να αξιολογήσετε τη σύνθεση από το εξωτερικό, έχετε κακή ευθυγράμμιση, κατακερματισμό και πολύπλοκα περιγράμματα σε μια κάπως καλοκουρδισμένη ατέλεια.